Vlaamse Ardennen

Elk jaar organiseren enkele collega-docenten, gesteund door de Raad van Bestuur,  een toertocht voor alle fanatiek fietsende ROC-medewerkers. Afwisselend in West-Brabant, soms in Zeeland en ook in de Baronie.

Dit jaar was het 10de jaar dat deze tocht werd georganiseerd, dus werd, met subsidie, gekozen voor een toertocht over de heuvels van de Ronde van Vlaanderen met als startpunt Oudenaarde. Jacques Brel zong al: “Ons mooie land, ons vlakke land, ons Vlaanderenland.”  Ik twijfel niet aan de verstandelijke vermogens van deze Jacques, maar om nou te spreken over vlak….. Ik had, heel verstandig, gekozen voor de B-route, naar wat men zei een vlakke rit met enkel wat viaducten. Een pff ontsnapte aan mijn mond, dus toch niet zo zwaar. De “coureurs” die gekozen hadden voor de A-route, kregen op de startplaats te horen dat zij binnen 45 km 12 beklimmingen moesten overleven, dus ook de Koppenberg, de Kluisberg, de Oude Kwaremont en wat al niet meer.
Voldaan over mijn keuze, gingen wij, de B-groep dus, met zo een 30 man onze fiets opzoeken. Lucien, onze fietsende Vlaamse begeleider, samen met Luc, zijne maat, sprak ons toe om vooral de voorrijders niet voorbij te rijden in verband met de te volgen route. Dat hebben wij geweten.
Luc, een fietser van 55+, die op het”vlakke” lachend 30 km/uur + haalde, deed dat ook glimlachend op de beklimmingen, dus werd dat worstelen en zweten. Macadam, kasseien, asfaltwegen met gaten en scheuren, alles zat “in het parcours”.  Na het nodige gepuf, gevloek en alles wat een mens kan uiten bij inspanning, werd onze tocht voltooid tot de lunch in het Centrum Ronde van Vlaanderen. Daar even rondlopend, ik was er al enkele keren geweest, kwam ik Hennie Kuiper tegen. Voor mij een goede bekende van de
Alpe d’Huez-beklimming in 2006 met BN/de Stem. Een leuk weerzien.
Omdat de weersomstandigheden tijdens de lunch sterk veranderden, werd voor het tweede deel besloten tot een kalme tocht van ongeveer 1,5/2 uur. Nou, dat is gelukt, alleen dat kalme niet. Op een postzegel van slechts 4 vierkante kilometer, werden ons allerlei beklimmingen voorgeschoteld, het was draaien en keren, de regen viel met grote regelmaat en als verrassing in de laatste 5 kilometer over een gebied waar net de bietenoogst was geweest. Enfin, als een echte Flandrien  kwamen wij over de meet op onze basis.
Lucien, onze begeleider, heeft de hele weg gerateld over het Vlaamse land, de te steken verzetten, de weetjes van het gebied, de heuvels, de dorpjes, de lokale coureurs,  het eten, de echte Flandriens, en ik weet niet meer over wat nog meer. Het viel op dat hij al pratende tijdens de beklimmingen even moest inhouden. Ademnood dachten wij. Vlak voor de finish werd geroepen LEK, dus allen in de remmen. Daar vertelde onze Lucien dat hij in het bezit was van twee kunstknieën. De laatste in oktober 2010 aangebracht.  Onze verbazing werd nog groter toen wij zijn leeftijd vernamen, 78 jaar, en nog elke dag de Vlaamse heuvels uitdagen.