“Mijn” KOGA fiets.

Met 50 medewerkers van het ROC West Brabant stonden wij op 9 september 2012 klaar om aan de jaarlijkse Tour de ROC te beginnen, startplaats Bergen op Zoom. Een gekrioel van mensen die op zoek waren naar hun racefiets, op het laatste moment werden de bidons nog eens gevuld, vooraf was de maag gevuld met koffie en appelgebak.
Om 10.00 uur was het startschot, traag kwam de meute op gang. Eerst nog deels door een woonwijk, een gevaarlijk kruispunt moest worden genomen en daarna de Brabantse wal op met meteen een kuitenbijtertje voor de ongetrainde klimmersbenen. Op weg naar Zeeland, waar we over smalle wegen en dijken met een beetje tegenwind toch ruim boven de 30 km/uur gemiddeld kwamen.  Mooie toeristische plekken werden gepasseerd, soms bewonderend toegekeken door de lokale bevolking.
Na 40 km was een stop gepland, aan de voet van de Oosterschelde, voor een sportdrank en een muesli reep. Aan de horizon doemde al de Zeelandbrug op, dat obstakel stond ons te wachten voor we van de lunch in Ouwerkerk gebruik mochten maken. Met ruim 30 km/uur, tot verbazing van bijna allemaal, werd de Zeelandbrug gepasseerd. Soms door tegenliggers voor gek verklaard, enkele tegenliggers drukten zich tegen de afzetting aan, maar ook werden we waarderend toegeroepen.
Opvallend aanwezig was een echtpaar, gestoken in een Vacansoleil4Challenge outfit. Op afstand beoordeeld al op leeftijd (what’s in a name), maar stevig meetrappend en nog tijd om te keuvelen onderweg. Op de Philipsdam was een vrije koers, dus vanaf het begin een wedstrijd tot aan het eind, totaal 8.5 km met windkracht 3 tegen. Op weg naar het startpunt viel mijn oog op een zwart, in carbon uitgevoerde KOGA racefiets. Toevallig, de dame in met het groene shirt zat er op en fietste mee in de kop van het peloton.
Ik keek nog eens, en dacht iets te herkennen. Ik wurmde mij naar voren, ging naast de dame rijden, begon een gesprek en vroeg belangstellend hoe lang ze deze fiets al had. “Al drie weken nu” zei de dame. Nu werd ik nog nieuwsgieriger. “Waar hebt u deze fiets gekocht” vroeg ik belangstellend. “O, bij Rullens in Made” zei ze. Toen kon ik mij niet langer inhouden en vertelde haar dat dit “MIJN” fiets was geweest die ik 5 weken geleden had ingeruild voor mijn huidige KOGA. Ze reageerde met “maar je krijgt hem niet terug hoor, hij fietst zo lekker”.
Ik liet haar gaan, in dezelfde groep fietsen wij tegen de 40 km/uur naar de eindstreep op de Philipsdam. Daar moest ik toch nog even extra kijken. Jawel hoor, het is echt “mijn fiets”, want de groene ventieldopjes zaten er nog op, die ik had vergeten om te wisselen met de nieuwe KOGA.
De echtgenoot kwam nog even naast mij fietsen. Hij vertelde dat ze uit Den Hout kwamen en drie fietsende kinderen hebben. Natuurlijk kenden zij  onze Den Houters Twan en Peter, ook Rob Brakkee en nog vele namen volgden. Het zijn dus collega ‘s van mij, hoewel ieder op een andere school.
Ze hebben mij beloofd goed voor de fiets te zullen zorgen. Dat stelde mij gerust. Normaal weet je nooit waar je ingeruilde fiets beland, maar nu, ja nu wil je ook na een afscheid nog hebben dat iemand er goed voor zorgt. Deze dag had de fiets weer 130 km zich goed gehouden. Ik ging na afloop zeer tevreden naar huis.

Peter van Dalsem